نخستین مطلبی که در مورد بحث نبوت عامه قابل بررسی است٬ توجه به اهدافی است که پیامبران الهی به دلیل آن برانگیخته شده اند. ضرورت این مطلب از آنجا احساس می شود که انسان از نیرویی به نام عقل و اندیشه بر خوردار است و در پرتو راهنمایی عقل٬ مسیر خود را در زندگی تشخیص می دهد٬ اما بدون آنکه نیازمند انکار عقل و اندیشه در وجود بشر باشیم٬ باید متذکر شد که خلاف سایر موجودات طبیعی که تحت تاثیر غرایز و ذاتیات وجودی خود مسیر یکنواختی را در طول حیاتشان طی می کنند٬ انسان موجودی است که: اولاْ اراده و اختیار دارد و در نتیجه از حق انتخاب برخوردار است. ثانیاْ علاوه بر درک عقلی ٬ امیال و غرایز دیگری نیز بر وجود او حکم می کند. به طوری که در بسیاری از موارد٬ عقل وی مغلوب امیال و غرایزش می شود و تشخیص مسیر انسانی برای وی مشکل می گردد. در این جاست که نقش انبیای الهی به عنوان هادی و مربی انسانها نمایان می گردد و هدایت دینی مکمل هدایت عقلی می شود. با توجه به این مطلب٬ بعثت انبیا ـ از نظر قرآن ـ امری ضروری بوده است. سه زمینه اعتقادی٬ اخلاقی و اجتماعی این ضرورت را بررسی خواهیم کرد.