یکی از وجوه مهم اعجاز قرآن٬ اخبار غیبی است که در آیات فراوانی بیان شده است. اخبار غیبی در قرآن بر چند قسم است و هر قسم نمونه های فراوانی دارد که به برخی از آنها اشاره می کنیم:

الف ـ نقل حوادث و سرگذشت پیشینیان

حوادث و سرگذشتهای فراوانی از پیشینیان در قرآن وارد شده است که مجرایی جز وحی الهی ندارد و در ابتدا یا انتهای برخی از حوادث به این مطلب اشاره شده است. برای مثال٬ خدای متعال پس از بیان سرگذشت نوح خطاب به پیامبر(ص) می فرماید:« اینها از خبرهای غیب است که بر تو وحی می کنیم٬ نه تو و نه قوم تو اینها را قبل از این نمی دانستید. بنابر این صبر و استقامت کن که عاقبت٬ از آن پرهیزکاران است.»^۱ در ابتدای سرگذشت حضرت یوسف آمده است:« ما بهترین سرگذشت را بر تو می خوانیم چرا که قرآن را بر تو وحی می کنیم٬ هر چند که پیش از آن از غافلان بودی.»^۲

اما دلیل آنکه وجود این سرگذشتها در قرآن نوعی معجزه به شمار می رود و حتی ذکر این حوادث در قرآن اقتباسی از منابع موجود در آن زمان نبوده است٬ آن است که:
اول آنکه رسول خدا(ص) شخصی امی بود که با خواندن و نوشتن سرو و کاری نداشت تا بتواند با مطالعه منابع موجود در عصر خود٬ به نقل سرگذشتهای آنها بپردازد. از طرفی او رفت و آمد و معاشرتی با اهل کتاب نداشت تا از طریق آنان به این حوادث و سرگذشتها دست پیدا کند و آنها را برای مردم بازگو کند.

دوم آنکه بین آنچه در قرآن کریم آمده است٬ با آنچه از همین وقایع در تورات و انجیل وارد شده٬ تفاوتهای بسیاری وجود دارد که خود مبین تحریف این سرگشتها در تورات و انجیل از یک طرف و اصالت وقایع قرآن٬ از طرف دیگر است. برای نمونه٬ در شرایطی که یهودیان نسبت به شخصیت حضرت مریم تهمتهایی می زنند یا یهودیان و مسیحیان معتقد بودند حضرت عیسی(ع) به دار آویخته شده٬ قرآن کریم به تکذیب این عقاید پرداخت و ضمن دفاع از پاکی حضرت مریم٬ در مورد حضرت عیسی نیز تصریح کرد:« یهودیان عیسی را نکشتند و او را بر دار نکشیدند٬ بلکه امر بر آنان مشتبه گردید...»^۳ از این اختلافات در دیگر حوادث نیز وجود دارد که مبین مجرای مستقل سرگذشتهای قرآنی یعنی غیب و وحی الهی است.

۱. سوره هود٬ آیه ۴۹

۲. سوره یوسف٬ آیه ۳

۳. سوره نساء٬ آیه ۱۵۷