یکی از معیارهای برتری کلامی نسبت به کلام دیگر٬ برخورداری آن کلام از درجه بالاتری از فصاحت و بلاغت و احیانا نظم و اسلوبی است که در ان دیده می شود. از آنجا که بیشتر آیات تحدی در مکه نازل گردید و این شهر کانون شاعران بلندپایه و کارشناس ادبی بود٬ دانشمندان اسلامی معتقدند که نخستین چیزی که قرآن در خصوص آن با عربها به تحدی برخاست٬ همان فصاحت و بلاغتی است که خود از آن برخوردار است. برای نمونه زمخشری در تفسیر:« فأتوا بسورة من مثله...»^۱ می نویسد:«اگر سوال کنی که مراداز مثل چیست که عربها دعوت شدند تا سوره ای نظیر آن مثل را بیاورند٬ خواهم گفت که منظور خداوند آن است که سوره ای بیاورند که از نظر بیان شگفت انگیز و دارای مرتبه ای بالا در نظم٬ با همان صفت و خصوصیات سوره ای قرآنی باشد.»^۲

علامه طباطبایی در تفسیرالمیزان می نویسد:« در آیات تحدی دعوت به مقابله با نظم و فصاحت قرآن شده است٬ به دلیل آن که روی سخن با آنهایی است که مهارت و هنرشان در همین قسمت بوده است.» به عبارت دیگر:« تاریخ به خوبی نشان می دهد که اعراب اصیل و خالص آن زمان از نظر سخن سرایی و نکته سنجی و ریزه کاریهای ادبی به جای رسیده بودند که بیسابقه بود٬ به طوری که نسلهای بعد هم نتوانستند قدم در جای پای آنها بگذارند. می توان گفت آنها در قدرت رعایت تناسب٬ رسا بودن عبارات٬ استحکام جمله بندیها و شیرینی تعبیرات به آخرین درجه کمال رسیده بودند و قرآن هم با آنچه ممکن بود غرور آنها را تحریک کند٬ به مبارزه و مقابله پرداخت. مدت زیادی هم طول کشید٬  ولی پاسخی جز اظهار ناتوانی نداشتند.»۳ 

۱. سوره بقره٬ آیه ۲۳٬(پس همانند آن بیاورید)

۲. تفسیر کشاف٬ج۱٬ص۹۸

۳.تفسیر المیزان٬ج۱ ٬ص۸۴