معجزه دلیل حقانیت یک پیامبر است و از این نظر یک ضرورت است. چه بسا کسانی که بدون مشاهده معجزه از سوی یک پیامبر به رسالت او ایمان اورده و در حقانیت آن پیامبر تردیدی به خود راه ندهند٬ اما در هر حال برای مردم ـ از جمله مخالفان ـ منطقی است که برای پی بردن به حقانیت یک پیامبر از وی طلب معجزه کنند. در این صورت لازم است پیامبر معجزه یا معجزاتی ارائه کند که در پی آن مردم قانع شوند و حجت بر آنان تمام گردد٬ زیرا هدف از ارائه معجزه فقط اقناع مردم و روشن شدن حقانیت پیامبر است. در نخستین ملاقات موسی و فرعون پس از آنکه فرعون دعوت موسی را رد کرد و او را تهدید نمود٬ حضرت موسی(ع) به فرعون گفت:« اگر چیزی که حقانیت مرا روشن سازد بیاوردم٬ باز ایمان نخواهی آورد؟ فرعون گفت: اگر راست می گویی آن را بیاور و موسی عصای خود را بر زمین افکند که تبدیل به اژدهایی بزرگ شد و دستش را بالا کشید که در اثر آن نور سفیدی چشم بینندگان را خیره ساخت.»۱ به این ترتیب موسی(ع) با ارائه این دو معجزه حجت را بر فرعون و اطرافیان او تمام کرد٬ هر چند که آنها با جادوگر خواندن موسی و هارون٬ تلاش کردند تا عظمت این پیامبر (ص) را در چشم دیگران پایین آورند.

۱. سوره شعراء٬ آیات ۳۰ تا ۳۳