قرآن کریم به عنوان یکی از فلسفه های بعثت انبیا می فرماید:« پیامبران عاملان بشارت و انذار مردم هستند تا به این وسیله عذر و بهانه ای برای مردم در مقابل خداوند باقی نماند.»^۱ پیامبران مربی و الگوی مردم هستند و تربیت انسانهای دیگر را بر عهده دارند. همچنین عامل ابلاغ و حی و فرامین الهی هستند و در این مورد موظف و مسئول می باشند. روشن است که توفیق پیامبران الهی در هر حال در گرو عصمت آنان است. زیرا در صورتی که حتی یک مورد خلاف و یا اشتباه در عملکرد پیامبران مشاهده شود٬ کافی است که اعتماد عمومی را از آنان سلب نماید و صلاحیت آنان را در زمینه الگو بودن مردم یا وسیله اتمام حجت برای دیگران زیر سوال ببرد. از این رو عصمت سرمایه ای است که در سایه آن انبیای الهی موفق به جلب اعتماد عمومی می شنود و از طریق آن به هدایت غافلان و بی خبران اقدام می کنند. از ایات قرآن بدست می آید که پیامبران دارای چنان شخصیت پاک و درخشانی بودند که حتی مخالفان آنان نیز نتوانستند نقطه ضعفی از نظر اخلاقی به آنان نسبت دهند٬ گرچه این مخالفان با اصرار در عقاید انحرافی خویش٬ بر مبارزه خود با پیامبران تأکید می ورزیدند.

۱.سوره نساء آیه ۱۶۵